*تنها تو بخوان*

بگذار اگر اینبار سر از خاک برآرم بر شانهی تنهایی خود سر بگذارم از حاصل عمر بههدر رفتهام ای دوستناراضیام، امّا گلهای از تو ندارم در سینهام آویخته دستی قفسی راتا حبس نفسهای خودم را بشمارم از غربتام اینقدر بگویم که پساز توحتیننشستهست غباری به مزارم ای کشتی جان! حوصله کن میرسد آنروزروزی که تورا نیز به دریا بسپارم نفرین گل سرخ بر این شرم که نگذاشتیکبار به پیراهن تو بوسه بکارم ای بغض فرو خفته مرا مرد نگه دارتا دست خداحافظیاش را بفشارم فاضل نظری نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم فروردین ۱۳۹۶ساعت 16:27 توسط atefe| ...

تمامی بدبختی های این کره خاکی از مفهوم شخصی "من" ناشی می شود. این مفهوم، ذات وجودت را می پوشاند. هنگامیکه به آن ذات درونی آگاه نباشی، در نهایت همواره بدبختی می آفرینی. هنگامیکه نمی دانی چه کسی هستی، یک "من" ذهنی می سازی تا جایگزین وجود الهی و زیبای تو شود و به آن "من" هراسان و نیازمند می چسبی.آنگاه حمایت و تقویت آن مفهوم کاذب "من"، نیروی محرک اصلی تو می شود. ...

راستی جایی خبری هست هنوز؟ مانده خاکستر گرمی، جایی؟ در اجاقی طمع شعله نمیبندم، خردک شرری هست هنوز؟ قاصدک ابرهای همه عالم شب و روز در دلم میگریند. مهدي اخوان ثالث ...

ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﻋﺸﻖ ﺑﺮﯾﺰ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺩﺭﻭﻥ ﻓﻀﺎﯾﯽ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺷﻮﺩ ﺯﯾﺮﺍ ﺍﻟویت ﻭﻗﺘﯽﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺗﻮ ﻓﻀﺎﯾﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻓﻀﺎﯾﯽ ﺑﺰﺭﮒ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﯿﺎﺯ ﺍﺳﺖ، ﺯﯾﺮﺍ ﺗﻮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦ ﻣﯿﻬﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ ﻣﯽﮐﻨﯽ ﺗﻮ ﺗﻤﺎﻣﯽﻫﺴﺘﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻧﺖ ﺩﻋﻮﺕ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ . ﺗﻮ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻫﯿﭽﯽ ﺑﯽ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﻧﯿﺎﺯ ﺩﺍﺭﯼ . ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺭﺍﻩﺑﺮﺍﯼ ﻫﯿﭻ ﺷﺪﻥ ، ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ . اشو...

آری سهراب تو درست میگویی!! آسمان مال من است...پنجره،عشق،زمین،دوست،هوا،مال من است! اما سهراب تو قضاوت کن... بر دل سنگ زمین جای من است؟ من نمیدانم چرا این مردم، دانه های دلشان پیدا نیست... توکجایی سهراب؟!آب را گل کردند!! صبر کن ای سهراب،گفته بودی قایقی خواهم ساخت... خواهم انداخت به اب،دورخواهم شد از این خاک غریب، قایقت جا دارد؟؟؟ منم از همهمه ی اهل زمین دلگیرم!! مثل سهراب دگر جنس تنهایی من چینی نیست، که ترک بردارد... مثل مرمر شده است... چینی نازک تنهایی من...!!!...