پای عشق . . .

ندارد پای عشق او دل بی دست و بی پایم
که روز و شب چو مجنونم سر زنجیر می خایم

میان خونم و ترسم که گر آید خیال او
به خون دل، خیالش را ز بی خویشی بیالایم

خیالات همه عالم اگر چه آشنا داند
به خون غرقه شود ولله اگر این راه بگشایم

منم افتاده در سیلی، اگر مجنون آن لیلی
ز من گر یک نشان خواهد نشانیهاش بنمایم

همی گردد دل پاره، همه شب همچو استاره
شده خواب من، آواره ز سحر یار خودرایم

ز شبهای من گریان بپرس از لشکر پریان
که در ظلمت ز آمد شد، پری را پای می سایم

اگر یک دم بیاسایم روان من نیاساید
من آن لحظه بیاسایم که بک لحظه نیاسایم

رها کن تا چو خورشیدی قبایی پوشم از آتش
در آن آتش چو خورشیدی جهانی را بیارایم

که آن خورشید بر گردون ز عشق او همی سوزد
و هردم شکر می گوید که سوزس را همی شایم

رها کن تا که چون ماهی، گدازان غمش باشم
که تا چون مه نکاهم من، چو مه زان پس نیفزایم

مولانا